Bugun oynadığımız ve malesef 1-0 yenildiğimiz Yunanistan maçı ile Gruptan çıkma şansımızı bana göre mucizelere bıraktık. Keza Norveç’i gidip orada yenebileceğimize de inanmıyorum. Ama ben asıl bahsetmek istediğim ne gruptan çıkabilme ihtimalimiz nede oynadığımız futbol. Bu maç gruptan çıkmak için gerçekten çok önemliydi birde buna şehit meselesi milli mücadele etkiside yapılınca atmosferi ve heyecanı bir kat daha arttı…
Herşey çok güzel maça başlamadan önce taraftarlar “Şehitler Ölmez Vatan Bölünmez” sloganları atıyorlar. Kenetlenme müthiş. Stad  “Hepimiz Mehmetçiğiz” pankartları ile dolu. Her açıdan maça hazırız.

Maç başlıyor sanki futbolcularda bu atmosferden etkilenmiş sizi parçalıcaz gibi bakıyorlar yunan oyunculara. Ama maç başlıyor görüyoruz ki bakışlar sahteymiş, verilen sözler kandırmacaymış. Sahada ölü bir milli takım var. Ruhlarını evde unutup maça çıkmışlar sanki. Maç öle yada böle devam ediyor. Taraftarın görevi her zaman takımına destek vermek. Yenilse bile! En sonunda olan oluyor. Yunanistan Golü buluyor.

Bizim stadımızdaki o müthiş atmosfer bir anda dağılıyor. Bir grup “Ultraslan Ultraslan” diye bağırmaya başlıyor. Bir grup “İstifa Terim” diğer grup “İmparator Terim” …..

Nerede kaldı bizim milli ruhumuz? Bu kadar mıydı bizim milli direncimiz. Bir topun kale çizgisini geçmesi mi yetti bu çelikten iradeyi kırmaya….